نی نامه

بسمه تعالی

 

نی نامه

 

بشنو از نی چون حکایت می کند              

 وز جدایی ها شکایت می کند

کز نیستان تا مرا ببریده اند                      

 در نفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق           

تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش         

 باز جوید روزگار وصل خویش

من به هر جمعیتی نالان شدم                 

 جفت بد حالان و خوش حالان شدم

هر کسی از ظنّ خود شد یار من               

از درون من نجست اسرار من

سرّ من از ناله من دور نیست                   

 لیک چشم و گوش را آن نور نیست

تن ز جان و جان ز تن مستور نیست            

 لیک کس را دید جان دستور نیست

آتش است این بانگ  نای و نیست، باد        

هر که این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است کاندر نی فتاد                

جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حریف هر که از یاری برید                   

  پرده هایش پرده های ما درید

همچو نی زهری و تریاقی که دید؟             

همچو نی دمساز و مشتاقی که دید؟

نی حدیث راه پر خون می کند                   

قصّه های عشق مجنون می کند

دو دهان داریم گویا همچو نی                   

 یک دهان پنهانست در لب های وی

یک دهان نالان شده سوی شما                

های و هویی در فکنده در سماء

لیک داند هر که او را منظر است                

کاین دهان این سری هم ز آن سر است

دمدمه این نای از دم های اوست              

 های و هوی روح از هیهای اوست

محرم این هوش جز بی هوش نیست          

 مر زبان را مشتری جز گوش نیست

گر نبودی ناله نی را ثمر                          

 نی جهان را پر نکردی از شکر

در غم ما روز ها بیگاه شد                         

روز ها با سوز ها همراه شد

روز ها گر رفت کو رو باک نیست                 

تو بمان، ای آنکه چون تو پاک نیست

هر که جز ماهی ز آبش سیر شد               

 هر که بی روزیست روزش دیر شد

در نیابد حال پخته هیچ خام                       

 پس سخن کوتاه باید والسّلام

باده در جوشش گدای جوش ماست            

 چرخ در گردش اسیر هوش ماست

باده از ما مست شد، نی ما از او                 

 قالب از ما هست شد، نی ما از او

بر سماع راست هر تن چیر نیست              

 طعمه هر مرغکی انجیر نیست

بند بگسل، باش آزاد ای پسر                     

 چند باشی بند سیم و بند زر

گر بریزی بحر را در کوزه ای                         

چند گنجد قسمت یک روزه ای

کوزه چشم حریصان پر نشد                      

  تا صدف قانع نشد پر در نشد

هر که را جامه ز عشقی چاک شد              

 او ز حرص و عیب کلّی پاک شد

شاد باش ای عشق خوش سودای ما            

ای طبیب جمله علّت های ما

ای دوای نخوت و ناموس ما                        

 ای تو افلاطون و جالینوس ما

جسم خاک از عشق بر افلاک شد               

طور در رقص آمد و چالاک شد

عشق، جان طور آمد عاشقا                       

طور مست و خرّ موسی صاعقا

سر پنهان است اندر زیر و بم                        

فاش اگر گویم جهان بر هم زنم

آنچه نی می گوید اندر این دو باب                

گر بگویم من جهان گردد خراب

با لب دمساز خود گر جفتمی                     

 همچو نی من گفتنی ها گفتمی

هر که او را از همزبانی شد جدا                  

 بینوا شد گر چه دارد صد نوا

چون که گل و رفت و گلستان در گذشت       

نشنوی ز آن پس ز بلبل سر گذشت

چون که گل و رفت و گلستان شد خراب       

 بوی گل را از که جوئیم؟ از گلاب

جمله معشوق است و عاشق پرده ای         

 زنده معشوق است و عاشق مرده ای

چون نباشد عشق را پروای او                     

 او چو مرغی ماند بی پر، وای، او

پر و بال ما کمند عشق اوست                     

مو کشانش می کشد تا کوی دوست

من چگونه هوش دارم پیش و پس؟            

 چو نباشد نور یارم پیش و پس

نور او در یمن و یسر و تحت و فوق             

 بر سر و بر گردنم چون تاج و طوق

عشق خواهد کاین سخن بیرون بود           

  آینه غمّاز نبود، چون بود؟

آینه ات دانی چرا غمّآز نیست؟                  

 ز آنکه زنگار از رخش ممتاز نیست

آینه کز زنگ آلایش جداست                      

 پر شعاع نور خورشید خداست

رو تو زنگار از رخ او پاک کن                       

  بعد از آن نور را ادراک کن

این حقیقت را شنو از گوش دل                  

 تا برون آئی به کلّی، ز آب و گل

فهم اگر دارید، جان را ره دهید                    

بعد از آن از شوق، پا در ره نهید

/ 1 نظر / 9 بازدید
sdn

عموآمارباف بله!دروغاروبافتی!بله!بهملت انداختی !بله!عمواومده!چیچی می بره!شرم وحیا !باصدای چی !بگم بگم!!!